του Δημήτρη Σαλαπάτα
Σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων και των Αγγλικανών
υπάρχουν, ανεπίσημα, από τον 17ο αιώνα. Στην αρχή, σποραδικά,
Αγγλικανοί επισκέπτονταν την Ανατολή και Ορθόδοξοι τη Δύση. Το Κίνημα της
Οξφόρδης, που επανέφερε τον Αγγλικανισμό στην παραδοσιακή λατρεία και στην επιθυμία
για επικοινωνία με την Ανατολική Εκκλησία, βοήθησε στις περαιτέρω σχέσεις
μεταξύ των δύο. Παρόλα αυτά, ο 20ος αιώνας άλλαξε το πρόσωπο των
σχέσεων. Αυτό οφείλεται, βέβαια, και στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο που ζούμε. Οι
Αγγλικανοί θέλησαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, τις παραδόσεις τους και τη
θεολογία τους μέσω μιας αρχαίας Εκκλησίας που να μην είναι παπική, δηλαδή
Ρωμαιοκαθολική. Αυτό το βρήκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Από την άλλη πλευρά, η
Ορθοδοξία χρειαζόταν πολλαπλή υποστήριξη (οικονομική, πολιτική, ηθική) εφόσον
δρούσε σε μουσουλμανικές χώρες, σε περιόδους κρίσης και πολέμων, αλλά και κάτω
από αυταρχικά καθεστώτα (π.χ. Βαλκανικούς Πολέμους, Κομμουνιστική Σοβιετική
Ένωση κ.ά.).
Η Οικουμενική Κίνηση και οι Σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων
και Αγγλικανών έχουν παίξει ένα σπουδαίο ρόλο εδώ στη Βρετανία. Η πρώτη
Οικουμενική ομάδα ήταν ο “Σύνδεσμος Αγγλικανών και Ανατολικών Εκκλησιών” (A.E.C.A.) που ιδρύθηκε το 1864. Σκοπός του Συνδέσμου αυτού
ήταν η εκπαίδευση των μελών των δύο Ομολογιών για το τί είναι η άλλη
εκκλησιαστική ομάδα, προετοιμάζοντας έτσι τον δρόμο για μια μελλοντική ένωση. Η
ύπαρξη μιας ομάδας που να προωθεί τις εκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ των
Αγγλικανών και των Ορθοδόξων στο Λονδίνο επηρέασε τον τρόπο που η Δύση έβλεπε
την Ανατολή. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και μέσω των Συνεδρίων του Λάμπεθ, μέσω των
αποφάσεων που πήραν σε σχέση με τις οικουμενικές σχέσεις και την προώθηση της
περαιτέρω κατανόησης και σεβασμού μεταξύ των δύο.